Mustafa Kemal Atatürk’ün yolundan yürümeyi bağımsızlığın, bilimin, bilginin, uygarlığın yolundan yürümek olarak kabul etmek ile onu tanrılaştırmak bambaşka şeylerdir. İkisinin aynı olduğunu iddia edenlerin de niyetlerinin iyi olduğuna inanmıyorum. Atatürk imparatorluk sistemiyle yönetilen bir toplumu ve coğrafyayı Cumhuriyet ile tanıştırmıştır. O devire göre en çağdaş yönetim sistemini uygulamıştır. Bu elbette daha iyiye erişmek için gerekli olan bir geçiş sürecinin başlangıcıydı. Elbette yine ülkenin yönetim sisteminin, yurttaşlığın tanımının, rolünün ve değerinin Atatürk’ün “devrimcilik” ilkesi gereği güncellenip geliştirilmesi gerekirken, takipçisi olduğunu iddia edenler tarafından ilkel bırakılmıştır. Bu 1938’de vefat eden Mustafa Kemal Atatürk’e yüklenemeyecek bir olumsuzluktur.

Videoda anlattığım konu ise bir mit, bir hurafe değil gerçek bir olaya aittir. Kanımızı emen kapitalizm, çürümüş siyasetçiler, cehaletin trend haline gelmesi, yozlaşmış din adamları, küresel ısınma gibi büyük sorunlar varken Mustafa Kemal’in belki biraz duygusal bir biçimde anlatılmasına tepki verilmesini, bunun karşıt bir argüman olarak değerlendirilmesini ancak yadırgayabilirim.

Tapmak ve hayranlık duymak tamamen farklı durumlardır. Hayranlıkta da tapmaya yakın bir yüceltme söz konusudur fakat bağımsız düşünebilme yetisine sahip olanların akıl ilkesi ile değerlendirme eğilimi daha baskındır. Özetle bu akıl, beğendiği şeyin hem eksi hem de artı yönlerini görüp tartabilmekte ve ağır basan kefeyi gururla öne çıkarıp sunabilmektedir. Bunu da karşıt bir argüman olarak kullanmayı genellikle aklının köşesinden bile geçirmemektedir.

Yorumunuz için teşekkürler. 🙂

Umarım yorumum benim amaçladığım gibi anlaşılır, hiçbir ideolojiyi desteklemez. (posibility hariç 🙂 Bu arada videolarınızı takip ettiğimi bilmenizi isterim. Teknik konulara bile eleştirel yaklaşımınız gerçekten çok güzel ve komik. Başarılar dilerim.